Wiele osób uważa, że pioruny biegną od chmur do ziemi. Nie jest to prawda. W czasie burzy chmura jest naładowana ujemnie, a ziemia dodatnio. Kiedy ładunek z chmury zbliża się bardzo do ziemi i przenosi tam ładunek elektryczny ujemny to tworzy po drodze silnie rozgałęzioną ścieżkę. Poszczególne jej głazie rozszerzaj się i w końcu jedna z nich dotyka Ziemi. Taki przepływa nazywany jest wyładowaniem elektrycznym. My obserwujmy to jako błyskawicę na niebie.

Piękne, białe chmurki płynące po niebie wyglądają jak obłoczki pary wodnej, a tymczasem to kropelki wody lub kryształki lodu. Jak to się dzieje, że cięższa woda unosi się w lżejszym powietrzu? To tarcie i pęd powietrza utrzymują je na niebie. W postaci opadów atmosferycznych spadają na Ziemię dopiero wtedy, gdy w wyniku procesu koagulacji staną się na tyle duże, że zadziała na nie grawitacja. Patrząc na chmury można się wiele dowiedzieć o pogodzie. Chmury mogą przybierać różne kształty, mogą też występować na różnych wysokościach. Ze względu na budowę dzieli się je na stratusy, czyli chmury warstwowe i cumulusy, czyli chmury kłębiaste. Chmury można też podzielić ze względu na wysokość na jakiej występują. Najwyżej pojawiają się delikatne, białe, pierzaste chmurki cirrusowe, składające się z milionów kryształków lodu. Zagęszczenie tego rodzaju chmur zwiastuje zmianę pogody. Na średniej wysokości możemy zaobserwować altocumulusy, czyli chmury przypominające baranki.

Burzy boi się wiele osób, jest niebezpieczna, straszna, nie wiadomo skąd się bierze. Warto się poznać fizyczne wyjaśnienie mechanizmu wyładowań atmosferycznych. Co dzieje się tam na górze, że my widzimy błyski i słyszymy złowrogie grzmoty? Musimy wiedzieć, że w górnych warstwach atmosfery powietrze jest o wiele chłodniejsze niż przy Ziemi. Zimne powietrze jest również cięższe, dlatego ciepłe unosi się do góry. Gdy się wnosi: ochładza się i wtedy zawarta w nim para wodna się skrapla. Wydziela się w tym procesie dużo ciepła. Powietrze więc wolniej stygnie, unosi się coraz wyżej. Temperatura jest tam naprawdę bardzo niska. Kropelki wody powoli zamieniają się w lód.

Już dzieci zadają nam to pytanie, kiedy tylko ją pierwszy raz zobaczą: mamo, tato, jak powstaje tęcza? I co mamy odpowiedzieć naszym maluchom? Warto poznać prawidłową definicję i później dostosować ją do wieku dziecka, odpowiednio upraszczając schemat powstawania kolorowej wstęgi na niebie. Wiemy dobrze, że białe światło to mieszanina różnych innych barw. Każdy kolor ma inna długość fali. Największą długość ma kolor czerwony, najmniejszą: fioletowy. To oczywiście tłumaczy ułożenie kolorów na wstędze tęczy. Najkrócej i najprościej mówią: tęcza powstaje poprzez załamanie się światła. Fizyka tłumaczy to w ten sposób: promienie słoneczne odbijają się w kroplach wody i załamuje się światło białe, rozszczepiając się na różne kolory.